Anaplazmoza u psa - śmiertelność i objawy

Spis treści:

Czym jest anaplazmoza u psów — przyczyny i objawy

Anaplazmoza u psa to choroba bakteryjna, którą wywołują przenoszone przez kleszcze drobnoustroje z rodzaju Anaplasma.

Za rozwój choroby odpowiedzialne są głównie dwa gatunki bakterii:

Anaplasma phagocytophilum – wywołuje anaplazmozę granulocytarną, atakując granulocyty (rodzaj białych krwinek).
Anaplasma platys – prowadzi do trombocytopenii cyklicznej, niszcząc płytki krwi.

Patogeny te namnażają się w zaatakowanych komórkach, prowadząc do ich zniszczenia.

Objawy anaplazmozy u psów — co obserwować

Objawy anaplazmozy są często niespecyficzne, co znacznie utrudnia wczesną diagnozę.

Wraz z rozwojem choroby mogą pojawić się kolejne, bardziej zróżnicowane objawy:

Problemy z krwią– bladość błon śluzowych (np. dziąseł).
Objawy żołądkowo-jelitowe– wymioty i biegunka.
Objawy oddechowe– przyspieszony oddech, kaszel.
Powiększenie narządów– węzłów chłonnych, śledziony lub wątroby.
Kulawizna– często o charakterze „wędrującym” (pies kuleje naprzemiennie na różne łapy).
Zaburzenia neurologiczne– w zaawansowanych stadiach mogą wystąpić drgawki, problemy z koordynacją czy zmiany w zachowaniu.

Jeśli zauważysz którykolwiek z tych objawów, zwłaszcza w sezonie aktywności kleszczy, niezwłocznie skonsultuj się z weterynarzem.

Śmiertelność anaplazmozy u psów — jakie są ryzyka

Anaplazmoza może być śmiertelna, jednak rokowanie zależy przede wszystkim od szybkości reakcji.

Ryzyko śmierci wzrasta u psów z osłabioną odpornością, takich jak seniorzy i szczenięta, oraz u zwierząt cierpiących na choroby przewlekłe.

Powikłania anaplazmozy — co może się zdarzyć

Zbyt późno zdiagnozowana anaplazmoza grozi poważnymi i trwałymi powikłaniami, które obniżają jakość życia psa lub stają się dla niego niebezpieczne nawet po wyleczeniu infekcji.

Musisz przeczytać: Jak przenosi się wścieklizna – wszystko, co musisz wiedzieć

Do najgroźniejszych następstw choroby należą:

Niewydolność nerek– Poważne, często nieodwracalne uszkodzenie nerek, wymagające dożywotniego leczenia.
Przewlekłe zapalenie stawów– Anaplazmoza często atakuje stawy, a nieleczona infekcja może prowadzić do chronicznego bólu i problemów z poruszaniem się.
Zaburzenia neurologiczne– W ciężkich przypadkach bakterie mogą uszkodzić układ nerwowy, powodując drgawki, niedowłady czy porażenie nerwów.
Problemy z krzepnięciem krwi– Choroba niszczy płytki krwi, co może prowadzić do samoistnych krwawień i krwotoków wewnętrznych.

Dlatego kluczowe jest monitorowanie stanu zdrowia psa po zakończeniu leczenia.

Diagnostyka anaplazmozy — jak wykryć chorobę

Ponieważ objawy takie jak apatia czy gorączka są niespecyficzne, jedyną pewną metodą diagnozy anaplazmozy jest wykonanie specjalistycznych badań weterynaryjnych.

Podstawą diagnostyki jest analiza krwi. Morfologia może wykazać charakterystyczne zmiany, a do najważniejszych sygnałów alarmowych należą:

Małopłytkowość (trombocytopenia) – Znaczny spadek liczby płytek krwi odpowiedzialnych za krzepnięcie; to jeden z najczęstszych objawów.
Limfopenia i eozynopenia– Oznaczają obniżenie poziomu określonych rodzajów białych krwinek, co świadczy o walce organizmu z infekcją.

Sama morfologia nie daje jednak stuprocentowej pewności, dlatego kluczowe są szybkie testy antygenowe (np. test 4Dx).

W bardziej skomplikowanych przypadkach stosuje się również badanie mikroskopowe rozmazu krwi lub testy PCR, które precyzyjnie identyfikują materiał genetyczny bakterii. To właśnie szybka diagnoza jest kluczowa dla skutecznej terapii i minimalizacji ryzyka powikłań.

Leczenie anaplazmozy u psów — dostępne metody

Terapia anaplazmozy opiera się na dwóch filarach: leczeniu przyczynowym (zwalczaniu bakterii) oraz objawowym (łagodzeniu symptomów).

Podstawą leczenia jest antybiotykoterapia, polegająca zazwyczaj na podawaniu doksycykliny przez około trzy tygodnie.

W ciężkich przypadkach, oprócz antybiotyków, kluczowe staje się leczenie wspomagające, które stabilizuje stan psa. Może ono obejmować:

Płynoterapia dożylna (kroplówki) – Służy nawodnieniu, wyrównaniu poziomu elektrolitów i wsparciu pracy nerek.
Transfuzje krwi– Są konieczne w przypadku głębokiej anemii lub małopłytkowości, która grozi wewnętrznymi krwotokami.
Preparaty kortyzonu– Podaje się je, by opanować silne reakcje zapalne, np. w obrębie stawów.

Musisz przeczytać: Jakie mięso najmniej uczula psa – przewodnik

Profilaktyka anaplazmozy — jak zapobiegać chorobie

Ponieważ anaplazmoza jest przenoszona wyłącznie przez kleszcze, najskuteczniejsza profilaktyka polega na ochronie psa przed tymi pasożytami.

Podstawą jest regularne, całoroczne stosowanie preparatów przeciwkleszczowych – to ważne, ponieważ kleszcze bywają aktywne nawet w cieplejsze zimowe dni. Dostępne są różne formy zabezpieczenia:

Obroże przeciwkleszczowe– Zapewniają długotrwałą ochronę (do 8 miesięcy) przez stopniowe uwalnianie substancji czynnych.
Krople typu spot-on– Aplikowane bezpośrednio na skórę karku, działają zazwyczaj przez około 4 tygodnie.
Tabletki do rozgryzania– Podawane doustnie, sprawiają, że krew psa staje się toksyczna dla kleszczy, które giną po ukąszeniu. Działają od miesiąca do nawet trzech.

Wybór odpowiedniego preparatu warto skonsultować z lekarzem weterynarii, który dobierze go do wagi, wieku i stylu życia psa.

Poza farmakologią ważne jest również regularne sprawdzanie sierści psa po każdym spacerze, zwłaszcza w lasach i na łąkach.